Στον δημόσιο λόγο προβάλλεται συστηματικά η εικόνα του τουρισμού ως βασικού πυλώνα ανάπτυξης και ως τομέα που οφείλει να ενισχυθεί περαιτέρω. Ωστόσο, η μονομερής εξάρτηση μιας οικονομίας από τον τουριστικό κλάδο ενέχει σοβαρούς διαρθρωτικούς κινδύνους. Σε διεθνές επίπεδο, ο τουρισμός χαρακτηρίζεται από χαμηλή μέση αμοιβή εργασίας, περιορισμένη παραγωγικότητα και υψηλό βαθμό εποχικότητας, στοιχεία που τον καθιστούν ακατάλληλο ως κινητήρα βιώσιμης και διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης.
Η διεύρυνση της απασχόλησης στον τουρισμό οδηγεί στη συγκέντρωση μεγάλου μέρους του εργατικού δυναμικού σε θέσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας. Το γεγονός αυτό ασκεί καθοδικές πιέσεις στους μισθούς όχι μόνο εντός του ίδιου του κλάδου, αλλά και στους μη-εξαγωγικούς τομείς της οικονομίας, μέσω της γενικευμένης αποδυνάμωσης της αγοραστικής δύναμης. Η περιορισμένη κατανάλωση των εργαζομένων στον τουρισμό λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την εσωτερική ζήτηση, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η ανάπτυξη των υπολοίπων παραγωγικών κλάδων.
Παράλληλα, η υπερσυγκέντρωση πόρων στον τουρισμό ενισχύει φαινόμενα οικονομικής μονοκαλλιέργειας, καθιστώντας την οικονομία ευάλωτη σε εξωγενείς διαταραχές, όπως γεωπολιτικές κρίσεις, πανδημίες ή μεταβολές στη διεθνή ζήτηση. Η διεθνής εμπειρία καταδεικνύει ότι χώρες που βασίζουν την αναπτυξιακή τους στρατηγική πρωτίστως στον τουρισμό σπάνια επιτυγχάνουν διατηρήσιμη αύξηση εισοδημάτων και συνολική κοινωνική ευημερία.
Συνεπώς, ο τουρισμός, παρότι μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά, δε δύναται να υποκαταστήσει μια πολυδιάστατη αναπτυξιακή στρατηγική βασισμένη στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας, στη βιομηχανία, στην καινοτομία και στις εξαγωγικές δραστηριότητες. Η άκριτη ανάδειξή του σε «εθνικό αναπτυξιακό μοντέλο» συνιστά περισσότερο στρατηγική αδιέξοδης στασιμότητας παρά πραγματική αναπτυξιακή προοπτική.
Κάντε το πρώτο σχόλιο