Ένα Μικρό πολιτικό Κουίζ, Λίγο Χιούμορ και μια Απλή Διαπίστωση…

Βγάλε τα πρόσωπα: ποιος είπε τι στη ΔΕΘ;

Ένα μικρό πολιτικό κουίζ, λίγο χιούμορ και μια απλή διαπίστωση…

 

Του Γιάννη Ιωάννου

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης ήταν και φέτος το μεγάλο πολιτικό ραντεβού του Σεπτεμβρίου. Κάθε πολιτικός αρχηγός εδωσε τη δική του συνέντευξη τύπου για να παρουσιάσει το σχέδιό του, τις εξαγγελίες του και τη δική του απάντηση στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Μόνο που φέτος, πίσω από τις γνωστές αντιπαραθέσεις, τα κομματικά σύμβολα και χρώματα, υπήρχε κάτι πιο ενδιαφέρον.Όσο περισσότερο άκουγε κανείς τις βασικές προτάσεις των κομμάτων, τόσο πιο εύκολα γεννιόταν μια απλή απορία:

Αν αφαιρέσει κανείς το όνομα του εκάστοτε πολιτικου αρχηγού, το σύμβολο και το χρώμα του κόμματος, πόσο εύκολο είναι τα λόγια να τοποθετηθούν στο σωστό πρόσωπο;

ΚΟΥΙΖ – Βρες ποιος το είπε!

 

 

Μικρά αποσπάσματα από τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να μαντέψεις σε ποιον ανήκει η καθεμία;

Κάνοντας αυτό το κουίζ, γίνεται αντιληπτό ότι το ενδιαφέρον στρέφεται όχι μόνο στο να μαντέψει κανείς σωστά, αλλά σε κάτι πιο σημαντικό. Όταν αφαιρεθούν τα χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τα κόμματα μεταξύ τους όπως: τα χρώματα, τα σύμβολα και τα πρόσωπα που τα πλαισιώνουν, τότε φαίνεται πως οι τοποθετήσεις τους ιδεολογικά δεν φαντάζουν και τόσο διαφορετικές μεταξύ τους.

Ίσως λοιπόν το επίκεντρο της προσοχής των πολιτών για τη φετινή ΔΕΘ πρέπει να στραφεί στις ομοιότητες των κομματικών παρατάξεων και όχι στις διαφορές τους.

Όλοι ίδιοι; Όχι, αλλά… οι διαφορές συγκλίνουν.

Οι διαφορές αυτές είναι εμφανείς στον τρόπο με τον οποίο οι παραταξεις αντιμετωπίζουν τη φορολογία, την αγορά εργασίας, τον ρόλο του κράτους στη οικονομία, τις επιχειρήσεις, τους θεσμούς, τις επενδύσεις και την κοινωνική προστασία .Όλα τα παραπανω όμως δεν αναιρούν μια άλλη πραγματικότητα:

Οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις ανταγωνίζονται σήμερα για να απαντήσουν σχεδόν στα ίδια κοινωνικά προβλήματα.

Ακρίβεια.
Μισθοί.
Στέγη.
Ενέργεια.
Φορολογία.
Χρέη.
Κοινωνική προστασία.

Και όσο περισσότερο συμπιπτουν τα προβλήματα στα οποία απευθύνονται, τόσο περισσότερο συγκλίνει και η πολιτική τους γλώσσα.

Όταν η Δεξιά μιλά λίγο πιο… αριστερά

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει ένα Κεντροδεξιό κόμμα. Αυτό δεν αλλάζει επειδή παρουσιάζει κοινωνικές παρεμβάσεις.

Όμως είναι δύσκολο να μη διακρίνει κανείς ότι η οικονομική και κοινωνική γλώσσα της σημερινής ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη απέχει αρκετά από την κλασική εικόνα μιάς περιορισμένης κρατικής παρέμβασης που κατά παράδοση χαρακτήριζε τη Δεξιά.

 

 

Σήμερα βλέπουμε τη ΝΔ να μη διστάζει να μιλήσει για επιδόματα, φορολογικές ελαφρύνσεις σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, κρατικά προγράμματα στέγασης, παρεμβάσεις στο ενεργειακό κόστος, αυξήσεις εισοδήματος και στοχευμένες ενισχύσεις. Εργαλεία που ως επί το πλείστον αποτελούν μέρος της ρητορικής των Κεντροαριστερών και Αριστερών παρατάξεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΝΔ έγινε Αριστερά, σημαίνει όμως ότι η ίδια η Δεξιά έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ασκεί και παρουσιάζει την οικονομική πολιτική της. Αντί λοιπόν η πολιτική της ΝΔ να στηρίζει αποκλειστικά τη λογική της αγοράς, τη μείωση της κρατικής και ατομικής ευθύνης, φαίνεται να υιοθετεί πλέον όλο και περισσότερο μια λογική κρατικής εξισορρόπησης των κοινωνικών πιέσεων.

Οι διαφορές των κομμάτων όπως τις ξέραμε στο παρελθόν γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες. Γιατί αν ο κεντροδεξιός πρωθυπουργός μιλά για κοινωνικές παροχές και ο αριστερή αντιπολίτευση μιλά για επενδύσεις, παραγωγικότητα και ανάπτυξη στον πρωτογενή τομέα, τότε το ερώτημα δεν είναι πλέον «ποιος είναι Δεξιά και ποιος Αριστερά;», αλλά πόσο νόημα έχουν ακόμη αυτές οι ταμπέλες όταν οι ίδιες οι πολιτικές αρχίζουν να αλληλο δανείζονται ιδεολογίες και γλώσσα.

→ Όταν η Αριστερά μιλά για αυξηση της παραγωγής

Παρατηρείται οτι στο πολιτικό λεξιλόγιο έχει ενταχθεί πολύ πιο έντονα μία φρασεολογία που συμπίπτει με το ιδεώδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά στα παρακάτω:

Παραγωγικά μοντέλα, επενδύσεις, ανάπτυξη πρωτογενούς τομέα, έρευνα, τεχνολογία.

Μία φρασεολογια που για πολλά χρόνια συνδέονται ως επί το πλείστον με τις Φιλελεύθερες ή Κεντροδεξιές παρατάξεις, τώρα φαίνεται να υιοθετούνται εξίσου από τις Αριστερές. Για την πλειονότητα, οι ταμπέλες των κομμάτων παραμένουν, οι πολιτικές τους όμως γραμμές είναι γεγονός ότι γίνονται όλο και λιγότερο ξεκάθαρες. Η σάτιρα κάπου εδώ γίνεται αναπόφευκτη.

Η παρακάτω γελοιογραφία μιλάει από μόνη της. Προσωπικότητες χιλιοπαιγμένες, δοκιμασμένες και με βεβαρημένο ιστορικό. Μήπως ήρθε η στιγμή για μία νέα πνοή που δεν θα θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν; Για μία πολιτική παράταξη που κοιτάει μπροστά για το μέλλον της χώρας και αυτό των πολιτών της;

 

Διαφορετικοί αρχηγοί, διαφορετικές ατάκες και διαφορετικές πολιτικές διαδρομές. Όμως όλοι κάθονται τελικά μπροστά στον ίδιο χάρτη της Ελλάδας.

 

Ο ρόλος των «Δημοκρατών -Προοδευτικό Κέντρο»

Η διαφοροποίηση των Δημοκρατών – Προοδευτικό Κέντρο δεν στοχεύει μόνο στη ρητορεία αλλά στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας που θέτει ως προτεραιότητα τις ανάγκες των πολιτών.

Στέφανος Κασσελάκης

Ο Στέφανος Κασσελάκης επιχειρεί να προβάλλει ένα πιο άμεσο και λιγότερο τυπικό πολιτικό ύφος, δίνοντας έμφαση στις ανάγκες των πολιτών ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής ή οικονομικής τάξης, κάτι που τον ξεχωρίζει από το παραδοσιακό μοντέλο πολιτικής ηγεσίας. Στόχος των Δημοκρατών δεν είναι η διαμόρφωση άλλου ενός πελατειακού κράτους αλλά ενός κράτους δικαίου.

Οι Δημοκράτες επιχειρούν να βάλουν συγκεκριμένες «κόκκινες γραμμές» στο κέντρο της ταυτότητάς τους. Κεντρική θέση έχει η κατάργηση των βουλευτικών ασυλιών και προνομίων, με τη ριζική αλλαγή του καθεστώτος προστασίας των πολιτικών προσώπων να παρουσιάζεται ως μη διαπραγματεύσιμη θεσμική μεταρρύθμιση.

Δεύτερος βασικός άξονας είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα: ισότητα ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικά δικαιώματα , πλήρης προστασία όλων των πολιτών. Όροι αμετάκλητοι ακόμη και σε περίπτωση συνεργασίας με άλλα κόμματα του Δημοκρατικού Τόξου.

Σε οικονομικό επίπεδο, οι Δημοκράτες–Προοδευτικό Κέντρο στοχεύουν στη διαφοροποίηση του οικονομικού μοντέλου που εστιάζει όχι μόνο στο πώς μοιράζεται το εισόδημα, αλλά και στο πώς αυτό δημιουργείται.

Από το «Πόσα θα δώσει το κράτος;», στο:

«Πώς οικοδομούμε μια οικονομία διαφάνειας»

Αυτό δίνει στους Δημοκράτες–Προοδευτικό Κέντρο μια πιο συγκεκριμένη ταυτότητα με στόχο τα παρακάτω: θεσμική αλλαγή, ανθρώπινα δικαιώματα, παραγωγική οικονομία και ένα πιο άμεσο μοντέλο πολιτικής εκπροσώπησης.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που τους διαφοροποιεί σε επίπεδο πολιτικής κουλτούρας: Η προσέγγιση “Come as you are”. Η λογική αυτή είναι απλή, και αποσκοπεί σε ένα κόμμα προσιτό σε όλους τους πολίτες χωρίς διακρίσεις και με ένα ανθρωποκεντρικό μηνυμα: Πολιτική με πολιτισμό. Η ζωή σου στο κέντρο μας. Προτάσεις με ρεαλισμό, διαφάνεια και κοινωνική ευαισθησία για ένα καλύτερο αύριο.

Μετά τη ΔΕΘ, τι μένει;

Οι εξαγγελίες είναι το εύκολο μέρος. Το δύσκολο αρχίζει μετά:

Πόσο κοστίζουν οι εξαγγελίες; Πώς χρηματοδοτούνται; Πως οι εξαγγελίες αλλάζουν πραγματικά το μοντέλο της χώρας ή απλώς κάνουν τη σημερινή πραγματικότητα λίγο πιο ανεκτή;

Αυτό είναι τελικά το πραγματικό κουίζ.

Όχι ποιος είπε ποια ατάκα και πόσο αυτές μοιάζουν μεταξύ τους.

Αλλά ποιος έχει ένα σχέδιο που μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει προς όφελος όλων!

Κλείνοντας

Αξίζει λοιπόν να διαγράψουμε πλήρως τις υποσχέσεις των κομμάτων και να επικεντρωθούμε στο περιεχόμενο αυτό καθ’ αυτό των προτάσεων τους. Τότε μόνο γίνεται αντιληπτό πως οι μεγάλες παρατάξεις μοιάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδέχονται.

Ίσως λοιπόν, η προσοχή των πολιτών στις εθνικές εκλογές του 2027 πρέπει να εστιαστεί όχι μόνο στο τι πρεσβεύει ιδεολογικά η κάθε παράταξη αλλά αν πραγματικά οι προτάσεις τους διαφοροποιούνται και υλοποιούνται αποσκοπώντας στην καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των πολιτών και κατ’ επέκταση ολόκληρης της χώρας.

 

Γιάννης Ιωάννου

 

Ο Γιάννης Ιωάννου είναι Senior Business Growth and Development Manager

σε αμερικανική εταιρεία ανανεώσιμων πηγών ενέργειας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Απάντηση