Η μαρτυρία μιας νεαρής αγρότισσας, ότι για να αγοράσει έναν καφέ αξίας 3 ευρώ πρέπει να πουλήσει 16 κιλά σιτάρι προς 0,19 ευρώ το κιλό — χωρίς καν να συνυπολογίζει το κόστος παραγωγής δεν είναι απλώς συγκλονιστική. Είναι αποκαλυπτική. Συμπυκνώνει με ωμό τρόπο το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί ο πρωτογενής τομέας και ξεσκεπάζει τη συστηματική απαξίωση των αγροτών από την κυβερνητική πολιτική.
Σε μια χώρα που κατά τα άλλα η οικονομία «αναπτύσσεται», οι άνθρωποι που παράγουν την τροφή μας αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις καθημερινές ανάγκες. Το παράδειγμα του καφέ δεν είναι συμβολικό είναι η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών. Είναι το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης που δε βγαίνει: τιμές παραγωγού καθηλωμένες, κόστος ενέργειας, λιπασμάτων και καυσίμων εκτοξευμένο, φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις ασφυκτικές, και μια αγορά πλήρως ελεγχόμενη από μεσάζοντες και καρτέλ.
Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «στήριξη» των αγροτών, την ώρα που τους αφήνει εκτεθειμένους στις πιο ακραίες συνθήκες. Οι αποζημιώσεις καθυστερούν ή δεν καλύπτουν ούτε ένα κλάσμα της ζημιάς, οι ενισχύσεις απορροφώνται από την ακρίβεια και τον πληθωρισμό, ενώ οι ευρωπαϊκοί πόροι είτε χάνονται στη γραφειοκρατία είτε κατευθύνονται «αλλού». Στην πράξη, ο αγρότης καλείται να επιβιώσει μόνος του σε μια αγορά που λειτουργεί εις βάρος του.
Δεν πρόκειται απλώς για οικονομικό ζήτημά πρόκειται για ζήτημα αξιοπρέπειας. Όταν ο παραγωγός πρέπει να πουλήσει σχεδόν ένα σακί σιτάρι για να πιει έναν καφέ, τότε δεν μιλάμε απλά για «δυσκολίες» διαβίωσης και κοινωνική υποβάθμιση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης. Και όταν αυτή η κατάσταση διαιωνίζεται, τότε η σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν είναι επιλογή είναι μονόδρομος.
Οι αγρότες δεν βγαίνουν στους δρόμους από ιδεοληψία ή συντεχνιακά συμφέροντα. Βγαίνουν γιατί δεν έχουν άλλο περιθώριο. Γιατί το σημερινό μοντέλο τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό. Και όσο η κυβέρνηση αρνείται να δει την πραγματικότητα πίσω από τους δείκτες και τα επικοινωνιακά αφηγήματα, τόσο η ένταση θα κλιμακώνεται.
Η μαρτυρία της νεαρής αγρότισσας δεν είναι μια μεμονωμένη ιστορία. Είναι ο κανόνας. Και είναι μια κραυγή που κανένα κυβερνητικό αφήγημα «επιτυχίας» και «σταθερότητας» δεν μπορεί πια να φιμώσει.
Κάντε το πρώτο σχόλιο